Jarosław Dąbrowski

(1836-1871) – jeden z przywódców Czerwonych. W latach 1859–1861 studiował w Mikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. Do Warszawy przybył w lutym 1862 r. Przywiózł ze sobą opracowany w czasie pobytu w akademii regulamin dla dowódców przyszłych oddziałów partyzanckich. W maju 1862 r. został powołany do Komitetu Miejskiego jako naczelnik Warszawy. Gwarantem powodzenia powstania miało być opanowanie Warszawy. Sam planował przy pomocy dwóch tysięcy powstańców uzbrojonych w sztylety i rewolwery opanować twierdzę Modlin, gdzie znajdował się zapas broni i ekwipunek wojskowy. Ponieważ plan Dąbrowskiego opanowania twierdzy w Modlinie okazał się nierealny, zrezygnowano na razie z powstania w Warszawie. Dąbrowski został aresztowany 14 sierpnia 1862 r. po zadenuncjowaniu przez Polaka Alfa Wrześniowskiego, członka księcia Konstantego. Dwa lata więziony był w Cytadeli Warszawskiej. 10 listopada 1864 r. został skazany na 15 lat katorgi. W drodze na Sybir zbiegł z więzienia przejściowego w Moskwie i od 1865 r. przebywał na emigracji we Francji, oficer Komuny Paryskiej.

Komentarze