Komitet Centralny Narodowy

– konspiracyjny organ zawiązany z początkiem 1862 r. przez grupę Czerwonych, zmierzający do wybuchu powstania narodowego o radykalnym programie społecznym. 1 września 1862 r. Komitet obwieścił w specjalnej odezwie, że jest jedynym prawowitym organem rządzącym w imieniu narodu i dlatego obywatele powinni być posłuszni wobec Komitetu. Po manifestacjach patriotycznym i możliwości ogłoszenia branki jesienią 1862 r. Komitet Centralny rozwijał swoją sieć, Komitetowi w Warszawie podlegały komitety w Wilnie i Kijowie. Komitet bardzo aktywnie przygotowywał zaplecze dla planowanego powstania: wprowadzono podatek narodowy, dla utrzymania porządku utworzono policję narodową, zorganizowano własną pocztę. Komitet wydał specjalne odezwy do chłopów i Żydów. Jego organem prasowym było pismo „Ruch”. 22 stycznia 1863 r. Komitet ogłosił się Tymczasowym Rządem Narodowym. Członkowie Komitetu: Oskar Awejde, Stefan Bobrowski, Jarosław Dąbrowski Agaton Giller, Józef Kajetan Janowski Witold Marczewski, Zygmunt Padlewski, ks. Karol Mikoszewski, Jan Maykowski, Bronisław Szwarce.

Komentarze