Leopold Kronenberg

(1812-1878) – faktyczny przywódca stronnictwa Białych, od kiedy car Aleksander II zmusił we wrześniu 1862 r. Andrzeja Zamoyskiego do wyjazdu. Syn kupca Samuela, bankier warszawski, inwestował w przemysł cukrowniczy i kolejnictwo Królestwa Polskiego. Należał do elity zasymilowanych Żydów, wspierających polskie dążenia niepodległościowe. Po upadku powstania styczniowego założył Kolej Warszawsko-Terespolską, Kolej Nadwiślańską, dzierżawił kopalnie w Zagłębiu Dąbrowskim, należał do założycieli Banku Handlowego w Warszawie i Szkoły Handlowej, zwanej popularnie Szkołą Kronenberga. Należał do głównych rzeczników uwłaszczenia chłopów, równouprawnienia Żydów, rozbudowy oświaty w języku polskim oraz stworzenia samorządów miejskich. Wspierał przemysłowców, kupców, finansistów i przedstawicieli inteligencji Królestwa Polskiego. Z jego inicjatywy namiestnik Michaił Gorczakow zezwolił na powstanie Delegacji Miejskiej.

Komentarze