Marian Langiewicz

(1827-1887) – wykładowca polskiej szkoły wojskowej w Genui, jeden z dyktatorów powstania. Początkowo dowodził oddziałami powstańczymi w województwie sandomierskim, gdzie mianowany został naczelnikiem wojskowym. Zgrupowanie dowodzone przez Langiewicza w okresie od 22 stycznia do 18 marca stoczyło kilka znaczących bitew z wojskami rosyjskimi (pod Małogoszczą 24 lutego, pod Chrobrzem 17 marca, pod Grochowiskami 18 marca). 17 lutego 1863r. Langiewicz otrzymał awans na generała i nominację na naczelnika woj. krakowskiego zatrzymując równocześnie funkcję naczelnika wojskowego woj. sandomierskiego, którą pełnił od początku powstania. W Goszczy grupa polityków galicyjskich związana ze stronnictwem Białych namówiła Langiewicza do ogłoszenia się dyktatorem. 10 marca 1863 r. gen. Langiewicz, wprowadzony w błąd przez Białych (a ściśle przez hr. Adama Grabowskiego, który podawał się za kuzyna Bobrowskiego, samowolnie mianował się komisarzem rządu, przywłaszczał sobie pieniądze rządu na zakup broni), proponowane mu stanowisko i sam ogłosił się dyktatorem. Oficjalne ogłoszenie dyktatury nastąpiło 11 marca. Po bitwie pod Grochowiskami, przekroczył granicę, żeby układać dalsze plany bitew jednak 19 marca został aresztowany przez Austriaków. I tak oto w marcu 1863 r. Langiewicz był przez ponad tydzień dyktatorem powstania. Następnie siedział dwa lata w twierdzy w Josephstadt, a resztę życia spędził na emigracji w Anglii, Szwajcarii i Turcji. Zmarł w Konstantynopolu.

Komentarze