Tymczasowy Rząd Narodowy

– centralny organ władz powstania styczniowego. Powstał w nocy z 22 na 23 stycznia 1863 r., kiedy Komitet Centralny Narodowy wydał Manifest i obwieścił się w nim Tymczasowym Rządem Narodowym (od maja 1863 r. zmieni on nazwę na Rząd Narodowy). Datę wybuchu powstania ustalono na noc z 22 na 23 stycznia. Tymczasowy Rząd Narodowy mianował wojskowych naczelników wojewódzkich, którym wyznaczono lokalne cele. Rząd opuścił Warszawę, by pod osłoną oddziałów powstańczych zacząć jawne działania, ale przez ponad miesiąc członkowie Tymczasowego Rządu nie potrafili zdecydować się na formę i miejsce ujawnienia. Plan opanowania Płocka i utworzenia tam stałej siedziby nie powiódł się, więc Rząd powrócił do Warszawy i działał w konspiracji aż do upadku powstania. W Warszawie walką kierował naczelnik miasta Stefan Bobrowski, w Płockim – Padlewski, w Kieleckim – przybyły z emigracji gen. Marian Langiewicz, a na Kujawach – także przybyły z zagranicy Mierosławski. Nie chcąc zacieśniać sojuszu zaborców przeciw powstaniu, Rząd Narodowy nie zażądał od Polaków z pozostałych zaborów równoczesnego podjęcia walki z Prusami i Austrią.

Komentarze