Wielki książę Konstanty Mikołajewicz Romanow

(1827-1892) – drugi syn cara Mikołaja I, brat cara Aleksandra II, namiestnik Królestwa Polskiego od 22 maja 1862 r. Wielki książę Konstanty uchodził za liberała, miał uspokoić rewolucyjne nastroje w Królestwie. Jego wybór to następstwo zacieśnienia współpracy rosyjsko-francuskiej i nacisku Paryża na zaprowadzenie spokoju w Królestwie środkami politycznymi. Za jego kadencji car wydał trzy ukazy stanowiące program ograniczonych reform. Zapowiedziano między innymi czynszowanie z urzędu i likwidację serwitutów; równouprawnienie Żydów; przebudowę szkolnictwa. W lipcu 1862 r. dokonano prób zamachu na Konstantego: 3 lipca kiedy wychodził z Teatru Wielkiego strzelał Ludwik Jaroszyński, 7 sierpnia strzelał do niego, pudłując, młody litograf Ludwik Ryll, a 15 sierpnia próbował go zranić zatrutym sztyletem Jan Rzońca. Zamachowcy zostali ujęci i skazani na śmierć. Za swojej kadencji książę doprowadził m.in. do spotkania hrabiego Zamoyskiego „białego” i Wielopolskiego. Celem Konstantego było pozyskanie Zamoyskiego i jego zwolenników do wspólnej pracy w rządzie. W odpowiedzi usłyszał, iż kraj mogłoby tylko uspokoić nadanie konstytucji oraz przyłączenie Litwy i Rusi do Królestwa, na co władza rosyjska oczywiście zgodzić się nie mogła. W sierpniu 1863 r. Konstanty złożył rezygnację i został 31 października odwołany do Sankt Petersburga. W wyniku reformy cara Aleksandra III, Konstanty utracił tytuł wielkiego księcia, zadowalając się jedynie rangą księcia. W 1889 r. zachorował. W wyniku ciężkiej choroby zmarł 25 stycznia 1892 r.

Komentarze